Een allesomvattend horizontaal armoede en –antidiscriminatiebeleid moet worden geïntroduceerd.

Primaire tabs

De jobmarkt heeft het de laatste jaren ontzettend moeilijk gehad. Steeds meer grote bedrijven verlaten de Europese Unie om naar goedkope loonlanden te verhuizen. Door de toenemende druk om steeds meer omzet te maken, neemt het aantal werkplaatsen af. Vooral jongeren worden door deze nieuwe onzekerheden getroffen. Een job op maat vinden zonder ervaring is ontzettend moeilijk geworden. De Europese jobgarantie, die elke werkloze jongere na vier maanden een job, stageplaats of opleiding verschaft, zou een goede oplossing op korte termijn zijn. Er moeten echter ook structurele maatregelen worden genomen. Zo moet het onderwijs hervormd worden waardoor leerrijke stages al vanaf de humaniora worden aangeboden.

Nauw met het tewerkstellingsbeleid verbonden zijn de migratiestromingen binnen de EU (van Balkanlanden en tegenwoordig ook Zuid-Europese landen naar West-Europa). In principe bestaat er vrijheid van verkeer van personen in de Europese Unie, maar een groot aantal landen heeft uitzonderingen ingevoerd waardoor inwoners van de nieuwste lidstaten zich niet vrij door de Unie kunnen bewegen. Jongsocialisten vindt deze uitzonderingen discriminerend. Wanneer men bezorgd is om de toestroom van goedkope werknemers uit de Balkanlanden, moet men de situatie aanpakken waardoor de uitstroom gecreëerd wordt in plaats van er voor te zorgen dat deze mensen vooral niet in de Westerse landen terecht komen.

Een ander probleem is dat van mensenhandel, dat ook binnen de EU plaatsvindt. In België zijn vooral Roemeense, Bulgaarse en Hongaarse criminele organisaties verantwoordelijk voor mensensmokkel met het oog op seksuele exploitatie. Jongsocialisten pleit daarom voor een allesomvattend horizontaal armoede en –antidiscriminatiebeleid worden geïntroduceerd. Het versterken en het uitbouwen van het sociaal vangnet in alle EU-lidstaten is voor ons een topprioriteit. Het grootste probleem van het Europese sociaal beleid is dat de sociale maatregels niet hard worden gemaakt binnen de Europese Unie. Dat komt voornamelijk door een gebrek aan politieke wil. Omdat lidstaten het niet eens (willen) raken over sociale maatregelen worden er ten hoogste vage richtlijnen uitgeschreven die via de open coördinatiemethode aan de lidstaten worden opgegeven. Het is gebleken dat de ‘name, blame and shame’- methode enkel bekend wordt gemaakt door de lidstaten als ze er goed uitkomen. Men moet rekenen op sterke ngo’s voor de negatieve resultaten. Net als het economisch beleid moet sociaal beleid in afdwingbare wetten worden gegoten.

Standpunt categorie: