Milan Francis

Primaire tabs

Verkiesbaar voor: 
Nationaal bestuurslid

Mijn naam is Milan Francis. Ik ben een 19-jarige student aan de Universiteit Gent. Ik volg momenteel m’n 2e bachelor Geschiedenis en neem daarnaast ook het voorbereidingsprogramma op voor een master Internationale Politiek. Ik ben al van jongs af aan gepassioneerd door Geschiedenis. Dat is nooit veranderd.

Sinds 2015-2016 ben ik, dankzij de campagne van Bernie Sanders in de V.S., ook politiek bewust geworden. Zijn boodschap inspireerde me en toonde me dat politiek geen saaie bureaucratie hoeft te zijn. Politiek kan mensen in beweging brengen, elkaar dichter bijeen brengen en mensen in een betere toekomst doen geloven – en zich daartoe doen inzetten.

Dat brengt me tot vandaag. Ik volg de actualiteit goed – en met plezier – en ik ben me vrij goed bewust van wat er allemaal gebeurd in de (inter)nationale politiek. Politiek bewustzijn zonder een gezonde dosis sociaal engagement heeft volgens mij echter weinig of geen nut.

Daarom ging ik op zoek naar een organisatie waarin ik mijn politiek enthousiasme kon ontplooien en liefst van al kon toepassen in de praktijk. Ik ben een overtuigd socialist maar ik ben minstens even overtuigd dat er veel verandering nodig is. Ik hoop dan ook dat deze organisatie de plaats is waar ik met deze overtuiging terecht kan en waar ik me tegelijkertijd kan inzetten/engageren. Daarom wil ik me kandidaat stellen als nationaal bestuurslid

Goede wil en politiek engagement zijn één ding. Nieuwe of vernieuwde ideeën zijn een ander. Beide zijn nodig. De nieuwe, frisse ideeën zijn volgens mij cruciaal. De laatste verkiezingen zijn niet goed gegaan. De (extreem)-rechtse partijen hebben ze gewonnen. De verwachte verkiezingstriomf van Groen is uitgebleven. De traditionele partijen hebben allen een verkiezingsnederlaag geleden. Sp.a inclusief.

Een verkiezingsnederlaag is nooit een goede zaak. Maar het geeft ons wel de kans tot reflectie en introspectie: analyseren waar het is fout gegaan, herbronnen, ons duidelijk (her)definiëren en tegen de volgende verkiezingen klaar te staan met een duidelijke boodschap en hopelijk een verkiezingsoverwinning. Daartoe zou ik graag mijn bijdrage leveren.

Ik heb een duidelijke visie inzake de toekomst van de Belgische politiek en de rol die de Spa/Jongsocialisten hierbij kunnen spelen. Voor deze brief zal ik me beperken tot 2 thema’s die ik cruciaal acht:

Klimaatopwarming is tegenwoordig het centrale thema voor jongeren én terecht. De straten liepen het voorbije jaar vol met protestacties. Niet alleen in Brussel maar ook elders in Europa en zelfs in steden zoals New York kwamen honderdduizenden mensen op straat. Toch bleef in mei de voorspelde verkiezingstriomf van Groen uit. Hoe is dit mogelijk?

Ten eerste is het demografisch te verklaren: De meeste mensen die protesteerden waren jongeren. Jongeren die toen nog niet konden gaan stemmen. Jongeren die volgende keer wel kunnen gaan stemmen. Rede voor hoop.

Dit is echter geen volledig antwoord. We moeten namelijk niet enkel de jongeren overtuigen van het belang van een ecologisch beleid maar ook de werkende en middenklasse. Ook moeten we deze overtuiging vertalen in stemgedrag, liefst voor de socialistische partij. Hoe doen we dat?

 

Groen is er niet in geslaagd om via de klimaatproblematiek een ecologische volksbeweging te been te brengen. Dit heeft meerdere redenen; de belangrijkste is echter het feit dat men er niet voor kiest – of er niet in slaagt – om de klimaatproblematiek aan sociale problemen te enten. Dat is momenteel de missing link. Ook al slaag je erin mensen te overtuigen dat een groen klimaatbeleid goed is voor het milieu, en dat dit op zich al belangrijk is, je moet mensen een concrete – tastbare – reden geven om zich achter een ecologisch beleid te scharen.

Hier staan wij, socialisten, in het voordeel ten opzichte van Groen. Socialisten hebben een rijke traditie van sociale strijd: van het algemeen stemrecht tot ziekteverzekering,… Socialisten hebben altijd een speerpuntpositie ingenomen op vlak van sociale strijd en vooruitgang. Dit moet in de klimaatproblematiek opnieuw het geval zijn.

We moeten de strijd tegen klimaatopwarming verbreden. Het mag niet enkel een intellectuele kwestie zijn, het mag niet enkel lange termijn-denken zijn. Het moet een maatschappelijke omwenteling zijn, ten voordele van de gewone man of vrouw. Hierbij moeten we ons baseren op de New Deal van Franklin D. Roosevelt, en deze updaten voor de 21e eeuw. We moeten een grootschalig sociaalecologisch beleid ambiëren. Dit door concrete problemen aan klimaatbeleid te hechten. Neem bijvoorbeeld werkloosheid: via grootschalige – groene – infrastructuurprojecten kan je tewerkstelling creëren. Zo trek je de gewone mens mee in het ecologisch project.

Vervolgens heb je het confederalisme. Het is op zich misschien niet iets waar de gemiddelde persoon van wakker ligt maar deze institutionele kwestie is volgens mij de oorzaak voor veel problemen waar men wel van wakker ligt. Het is vrij simpel: België, zoals vandaag de dag het geval is, werkt niet. Daarin volg ik Bart De Wever & Co: de status quo is onhoudbaar, het disfunctionele politiek apparaat houdt België in een houtgreep en zorgt voor een staat van politieke limbo.

Volgens de Wever is het confederalisme de enige oplossing. Dit is echter een valse tweekeuze, een retorische truc. Er is een derde oplossing. De fout die men tot nu toe maakt is dat men enkel negatief reageert. Het hoofd schudt maar geen antwoord biedt. Dat is echter precies wat we nodig hebben: een Belgisch antwoord waarachter men zich kan scharen. Milieu, onderwijs, mobiliteit, … moeten nationaal aangepakt worden. Een federale kieskring moet ingevoerd worden. Maar we moeten verdergaan dan louter herfederaliseren.

We moeten opnieuw een Belgisch nationaal gevoel creëren dat verdergaat dan een match van de Rode Duivels. Een Belgicistisch – en Europees – verhaal als antwoord op het confederalisme. Dit niet op basis van taal, etniciteit, geboorteplaats of religie maar rond een reeks idealen waarin iedereen zich kan vinden. De Socialistische beweging, met de Jongsocialisten op kop, kan hierbij een belangrijke rol spelen: Welke waarden zijn dat? Hoe definiëren we ‘Belgisch’ of ‘Europees’? Hoe gaan we deze idealen verspreiden? Nu is het moment om dit publiek debat te voeren. In 2024 is het mogelijk te laat.

Hiermee sluit ik af. Ik hoop de kans te krijgen om me voor deze organisatie te engageren.